Anh Hung Tran to re\u017cyser, kt\u00f3rego znamy z kilku Wietnamskich produkcji. Szczeg\u00f3lnie \u201eRykszarz\u201d oraz \u201eZapach zielonej papai\u201d zosta\u0142y zauwa\u017cone na zachodzie. Jednak to jego najnowszy film mo\u017ce by\u0107 prawdziwym prze\u0142omem, pod wzgl\u0119dem rozpoznawalno\u015bci dla Wietnamskiego re\u017cysera. Przypomina to sytuacj\u0119 Ry\u00fbsuke Hamaguchiego, kt\u00f3ry po sukcesie \u201eDrive My Car\u201d zdoby\u0142 szersz\u0105 rozpoznawalno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Podobny scenariusz mo\u017ce nast\u0105pi\u0107 w przypadku Wietnamczyka, a nawet po cz\u0119\u015bci ju\u017c nast\u0105pi\u0142 z kilku powod\u00f3w. Poczynaj\u0105c od nagrody za re\u017cyserie na tegorocznym festiwalu w Cannes. Nie do\u015b\u0107, \u017ce jest wa\u017cnym stemplem jako\u015bci, to rozszerza drog\u0119 dystrybucyjn\u0105, bo dzi\u0119ki tej nagrodzie film mo\u017ce by\u0107 atrakcyjniejszy w oczach dystrybutor\u00f3w. Mog\u0142o si\u0119 to prze\u0142o\u017cy\u0107 dla przyk\u0142adu na polsk\u0105 dystrybucj\u0119 przez Gutek Films oraz obecno\u015b\u0107 na festiwalu Nowe Horyzonty, gdzie film nie do\u015b\u0107, \u017ce by\u0142 w presti\u017cowej sekcji Galowej, to ka\u017cdy jego seans by\u0142 wyprzedawany do ostatniego miejsca, co pokazuje r\u00f3wnie\u017c zainteresowanie widz\u00f3w. Wa\u017cnym elementem zwi\u0119kszonego zainteresowania mo\u017ce te\u017c by\u0107 przeniesienie akcji do Francji w XIX wieku. Wietnam przedstawiony w jego wcze\u015bniejszych filmach by\u0142 bez w\u0105tpienia ciekawy i klimatyczny. M\u00f3g\u0142 by\u0107 on jednak niezrozumia\u0142y dla masowego widza, szczeg\u00f3lnie z zachodniego kr\u0119gu kulturowego, dla kt\u00f3rego Wietnam to egzotyka.<\/p>\n\n\n\n
Film zaczyna si\u0119 od ponad p\u00f3\u0142 godzinnej sekwencji gotowania wraz z serwowaniem przygotowanych da\u0144. Pod wzgl\u0119dem efekt\u00f3w wizualnych i d\u017awi\u0119kowych proces gotowania przedstawiony jest niesamowicie, zar\u00f3wno na pocz\u0105tku jak i w p\u00f3\u017aniejszych scenach. Jest to tak zwany foodporn, jaki mo\u017cemy kojarzy\u0107 z Instagrama, przeniesiony na kinowe ekrany ze spokojnymi kadrami i Francuskim klimatem. Jednak\u017ce film ten nie jest pozycj\u0105 dla vegan z powodu du\u017cej ilo\u015bci mi\u0119sa na ekranie, kt\u00f3ra mo\u017ce ich odrzuci\u0107.<\/p>\n\n\n\n
W kuchni rz\u0105dzi Eugenie grana przez Juliette Binoche, kt\u00f3rej pomagaj\u0105 dwie dziewczynki, z kt\u00f3rych umiej\u0119tno\u015bciami i wiedz\u0105 zdecydowanie wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 Pauline grana przez Bonnie Chagneau-Ravoire. Posi\u0142ek przygotowany przez nie serwowany jest dla cenionego krytyka kulinarnego Dodina i jego go\u015bci. Wspomniana Eugine pracuje dla niego ju\u017c od 30 lat i pomi\u0119dzy nimi wytworzy\u0142a si\u0119 relacja, po cz\u0119\u015bci mi\u0142osna, po cz\u0119\u015bci zawodowa. Poza gotowaniem to ta relacja jest g\u0142\u00f3wnym elementem filmu. W ca\u0142o\u015bci przeplatany jest on na zmian\u0119 scenami rozm\u00f3w bohater\u00f3w gdzie widzimy rozw\u00f3j ich relacji ze scenami gotowania, a tak\u017ce konsumpcji, kt\u00f3ra po\u0142\u0105czona jest ze swoist\u0105 gastronomiczn\u0105 edukacj\u0105. W tle zauwa\u017calny jest r\u00f3wnie\u017c w\u0105tek rywalizacji pomi\u0119dzy Dodinem a miejscowym mo\u017cnym oraz wspomnianej Pauline , kt\u00f3ra rozwija si\u0119 pod okiem Dodina i Eugine. Dziewczyna jest c\u00f3rk\u0105 biednych s\u0105siad\u00f3w Dodina, kt\u00f3rzy chc\u0105, \u017ceby zosta\u0142 on mentorem Pauline.<\/p>\n\n\n\n
Jednak przejd\u017amy do prawdziwego cr\u00e8me de\u2019la cr\u00e8me tego filmu, czyli jedzenia. Spos\u00f3b ukazania go od momentu zerwania warzyw, poprzez przygotowanie do podania jest niesamowity. Jedzenie jest r\u00f3\u017cnorodne, ciekawe, ekstrawaganckie i przede wszystkim wygl\u0105da wprost nieziemsko. Przypomina to oczywi\u015bcie \u201eUczta Babette”, cho\u0107 jest jeszcze lepiej i ciekawiej, a film w sam w sobie du\u017co lepiej wygl\u0105da. Do tego efekty d\u017awi\u0119kowe podczas przygotowania, ka\u017cde ci\u0119cie no\u017cem, ka\u017cda z\u0142amana chrz\u0105stka, ka\u017cde zabulgotanie bulionu jest zaznaczone. Jest to topowy przyk\u0142ad fine dining\u2019u, nie boi si\u0119 natomiast punktowa\u0107 jego negatyw\u00f3w. Unaocznieniem tego jest kolacja u ksi\u0119cia, kt\u00f3rej nie widzimy, ale s\u0142yszymy dialog, gdzie Dodin punktuje przesad\u0119 w menu, jakie zosta\u0142o przygotowane.<\/p>\n\n\n\n
Jednak zalet\u0105 przygotowywanych da\u0144 jest ich r\u00f3\u017cnorodno\u015bci. Znajdziemy tutaj tytu\u0142owy bulion, kt\u00f3ry swoj\u0105 prostot\u0105 wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 miedzy innymi, bardziej z\u0142o\u017conymi daniami g\u0142\u00f3wnymi lub uroczymi deserami. O ich skomplikowaniu niech \u015bwiadczy fakt, \u017ce do przygotowania sosu b\u0119d\u0105cego ma\u0142ym elementem jednego z da\u0144 potrzeba wi\u0119cej czasu, pracy i sk\u0142adnik\u00f3w, ni\u017c wi\u0119kszo\u015bci widz\u00f3w po\u015bwieci\u0142aby na przygotowanie ca\u0142ego dania. Dok\u0142adno\u015b\u0107 i przywi\u0105zywanie uwagi do szczeg\u00f3\u0142\u00f3w podczas przygotowania dan ma wielki wyp\u0142yw na p\u00f3\u017aniejsz\u0105 konsumpcj\u0119 da\u0144, kt\u00f3re razem tworz\u0105 histori\u0119, opowiadan\u0105 podczas ich spo\u017cywania. Zar\u00f3wno przygotowanie posi\u0142ku, jak i proces konsumpcji to wielka lekcja, nie tylko gotowania, ale i historii, manier i obyczaj\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Pod\u0105\u017caj\u0105c za s\u0142ynnym przys\u0142owiem \u201eprzez \u017co\u0142\u0105dek do serca\u201d, jest to w du\u017cej mierze film o mi\u0142o\u015bci Eugine i Dodina. Jest to niezwyk\u0142a relacja, z bardzo d\u0142ugim, przesz\u0142o trzydziestoletnim sta\u017cem, jednak\u017ce wci\u0105\u017c jest w niej du\u017co nami\u0119tno\u015bci, przywi\u0105zania i ch\u0119ci jej rozwoju. Bardzo dobrze obserwuje si\u0119 jej poniewa\u017c mimo takiego sta\u017cu ca\u0142y czas potrafi si\u0119 w niej co\u015b zmienia\u0107. Dzi\u0119ki temu brakowi stagnacji widz anga\u017cuje si\u0119 emocjonalnie. Niekt\u00f3re sceny wywo\u0142a\u0107 mog\u0105 r\u00f3wnie\u017c niezwykle skrajne uczucia. Przy czym du\u017co odbywa si\u0119 tutaj w detalu, w pojedynczych dotkni\u0119ciach, jak i spojrzeniach. Dlatego te\u017c, momenty kulminacyjne, tak dobrze wybrzmiewaj\u0105, cz\u0119sto \u0142ami\u0105c konwenanse, na kt\u00f3rych opiera si\u0119 reszta akcji. Jednak one same w sobie nigdy nie stanowi\u0105 klucza do sceny, a stanowi\u0105 barier\u0119, kt\u00f3rej przekroczenie sprawia pobudzenie emocji, zar\u00f3wno w bohaterach, jak i w widzu.<\/p>\n\n\n\n
O wizualnym aspekcie filmu mo\u017cna by\u0142oby m\u00f3wi\u0107 godzinami, film jest po prostu pi\u0119kny, sk\u0105pany w s\u0142o\u0144cu Prowansji, klimatu pi\u0119knych willi na ma\u0142ych wioskach. \u0141\u0105cz\u0105c to co najlepsze z wielu nurt\u00f3w w kinie, dla przyk\u0142adu ze slow cinema. Pe\u0142no scen ma majestatyczne, d\u0142ugie uj\u0119cia, jednocze\u015bnie akcja jest ukazana w do\u015b\u0107 szybkim tempie, szczeg\u00f3lnie sceny gotowania, kt\u00f3re momentami, niemal zahaczaj\u0105 o monta\u017c i dynamik\u0119 kina akcji. Oczywi\u015bcie podczas rozm\u00f3w film zwalnia, jednak dobrze balansuje tempem tak, \u017ce nie czujemy tych dw\u00f3ch i p\u00f3\u0142 godziny trwania tego filmu. Balans zachowany jest r\u00f3wnie\u017c w lokacjach, nie mamy tylko scen w kuchni ukazuj\u0105cych gotowanie, kamera nie boi si\u0119 wyj\u015b\u0107 na zewn\u0105trz, czy to przy prozaicznej czynno\u015bci wyrywania marchewek, czy przy donios\u0142ej rozmowie mi\u0119dzy bohaterami. \u015awietnie \u0142\u0105czy si\u0119 to z wyczuciem czasu w ci\u0105gu dnia, du\u017co scen rozgrywa si\u0119 podczas z\u0142otej godziny, gdzie te pi\u0119kne zdj\u0119cia nabieraj\u0105 dodatkowego blasku.<\/p>\n\n\n\n
Wisienk\u0105 na tym pysznym torcie jest obsada, dla Juliette Binoche to swoisty powr\u00f3t do wielkiego kina i najwa\u017cniejsza rola od dawna. Jest to rola niezwykle wielowymiarowa i kompletna, ukazuj\u0105ca pe\u0142ne spektrum emocji. To samo mo\u017cna powiedzie\u0107 o partneruj\u0105cym jej Benoicie Magimelu, kt\u00f3ry \u015bwietnym \u201ePacification\u201d wr\u00f3ci\u0142 na aktorski top i udowadnia, \u017ce nie chce z niego schodzi\u0107. Razem tworz\u0105 oni niesamowity duet na ekranie, kt\u00f3ry za ka\u017cdym razem gdy jest ukazany na ekranie ma niepowtarzaln\u0105 chemi\u0119. Jest jeszcze m\u0142odziutka Bonnie Chagneau-Ravoire odgrywaj\u0105ca jedn\u0105 z najbardziej minimalistycznych, a jednocze\u015bnie urzekaj\u0105cych r\u00f3l dzieci\u0119cych wsp\u00f3\u0142czesnego. Nie brakuje te\u017c ciekawych r\u00f3l epizodycznych, kt\u00f3re s\u0105 nieco bardziej ekscentryczne, co stanowi ciekaw\u0105 kontr\u0119 i cz\u0119sto dodatek komediowy.<\/p>\n\n\n\n
Czy \u201eBulion i inne nami\u0119tno\u015bci\u201d to najlepszy film, jaki widzia\u0142em na poprzedniej edycji festiwalu Nowe Horyzonty? Tak i m\u00f3g\u0142bym jeszcze raz wspomina\u0107 tu o pi\u0119knym ukazaniu jedzenia, pi\u0119knych d\u017awi\u0119kach, czy jeszcze pi\u0119kniejszej obsadzie. Z czystym sumieniem mog\u0119 zaprosi\u0107 na 150 minut kinowej uczty, kt\u00f3r\u0105 jest ten film, dostarczaj\u0105cy kinofilskiej przyjemno\u015bci na tak wielu poziomach.<\/p>\n\n\n\n
9\/10<\/span><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Anh Hung Tran to re\u017cyser, kt\u00f3rego znamy z kilku Wietnamskich produkcji. Szczeg\u00f3lnie \u201eRykszarz\u201d oraz \u201eZapach zielonej papai\u201d zosta\u0142y zauwa\u017cone na zachodzie. Jednak to jego najnowszy film mo\u017ce by\u0107 prawdziwym prze\u0142omem, pod wzgl\u0119dem rozpoznawalno\u015bci dla Wietnamskiego re\u017cysera. Przypomina to sytuacj\u0119 Ry\u00fbsuke Hamaguchiego, kt\u00f3ry po sukcesie \u201eDrive My Car\u201d zdoby\u0142 szersz\u0105 rozpoznawalno\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1165,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[11],"tags":[1180,390,6,963,66,15,1179,193,229,65,5,80,70,535,58,364],"class_list":["post-1164","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-recenzje","tag-binoche","tag-cannes","tag-film","tag-filmi","tag-kina","tag-kino","tag-melodramat","tag-opinnia","tag-opinnie","tag-oscary","tag-recenzja","tag-recenzje","tag-repertuar","tag-romans","tag-vod","tag-wenecja"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1164"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1164"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1164\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1166,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1164\/revisions\/1166"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1165"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1164"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1164"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1164"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}