{"id":1458,"date":"2025-04-17T13:45:03","date_gmt":"2025-04-17T13:45:03","guid":{"rendered":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/?p=1458"},"modified":"2025-04-17T13:48:42","modified_gmt":"2025-04-17T13:48:42","slug":"timeless-film-festival-warsaw-2025","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/2025\/04\/17\/timeless-film-festival-warsaw-2025\/","title":{"rendered":"Timeless Film Festival Warsaw 2025"},"content":{"rendered":"\n

Zako\u0144czy\u0142a si\u0119 druga edycja Timeless Film Festival Warsaw. Po sukcesie pierwszej edycji oczekiwania by\u0142y du\u017ce, jednak og\u0142oszenie programu troch\u0119 rozczarowa\u0142o fan\u00f3w kina. Wiele film\u00f3w, kt\u00f3re by\u0142y prezentowane na festiwalu, to bardzo popularne dzie\u0142a, kt\u00f3re nieraz wraca\u0142y ju\u017c do kin, nawet w multipleksach, nie m\u00f3wi\u0105c o regularnych transmisjach telewizyjnych i dost\u0119pno\u015bci na VOD. Jednak po\u015br\u00f3d tego znalaz\u0142o si\u0119 du\u017co ciekawych film\u00f3w, z czego sam by\u0142em na x seansach, w tym ani jednego filmu nie widzia\u0142em wcze\u015bniej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Klasycznie przemieszczanie si\u0119 mi\u0119dzy kilkoma kinami na festiwalu by\u0142o troch\u0119 m\u0119cz\u0105ce, jednak nie jako\u015b bardzo. Uda\u0142o si\u0119 przy tym przypomnie\u0107, jak fajne s\u0105 sale kinowe w Lunie i odkry\u0107 sal\u0119 \u201eZiemia obiecana\u201d w Filmotece Narodowej Instytucie Audiowizualnym. Tu ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce jeden seans, bo sala mocno oddalona od reszty kin. Natomiast atmosfera festiwalu by\u0142a \u015bwietna, jak rok wcze\u015bniej, cho\u0107 zdarza\u0142y si\u0119 pustki na poszczeg\u00f3lnych seansach, to w wi\u0119kszo\u015bci by\u0142y do\u015b\u0107 mocno zape\u0142nione.<\/p>\n\n\n\n

Przy okazji dodam, \u017ce to by\u0142 pierwszy festiwal, na kt\u00f3ry kupi\u0142em karnet i poza konieczno\u015bci\u0105 codziennego wklikiwania si\u0119, w tym nieudan\u0105 pr\u00f3b\u0119 dostania si\u0119 na \u201eCasablanc\u0119\u201d. To b\u0119dzie bana\u0142, ale uczestnictwo w festiwalu w tej formie ma sw\u00f3j urok i zach\u0119ca do chodzenia na jak najwi\u0119cej film\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Bez przebaczenia (1992)<\/strong>
Clint Eastwood wie, \u017ce pocz\u0105tek lat dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych ubieg\u0142ego wieku to schy\u0142ek, jak nie dogorywanie gatunku, jakim jest western, wi\u0119c sam tworzy anty-western. W centralnym punkcie osadza siebie jako podstarza\u0142ego kryminalist\u0119 w \u017ca\u0142obie, kt\u00f3ry si\u0119 zmieni\u0142 i snuje opowie\u015b\u0107 o zem\u015bcie, gdzie moralno\u015b\u0107 jest czym\u015b umownym, bo ka\u017cdy ma swoj\u0105. To momentami prosty i id\u0105cy w kicz film (sceny z uginaj\u0105cymi si\u0119 na wietrze \u0142anami zbo\u017ca bola\u0142y). Jednak niezwykle z\u0142o\u017cony pod k\u0105tem moralnym, gdzie to od widza zale\u017cy, kogo uzna za tego moralnego, a tak naprawd\u0119 dobrych i z\u0142ych tu nie ma, a brodzimy w otch\u0142ani szaro\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Thelma i Louise (1991)<\/strong>
Zaczynamy spokojnie, dwie przyjaci\u00f3\u0142ki wybieraj\u0105 si\u0119 na dwudniowe wakacje, po drodze podje\u017cd\u017caj\u0105 do dyskoteki, wypijaj\u0105 kilka drink\u00f3w i wydarza si\u0119 tragedia. Tutaj rozpoczyna si\u0119 ucieczka, a w zasadzie przedziwne kino drogi, w kt\u00f3rego centrum jest przyja\u017a\u0144 mi\u0119dzy kobietami, tak od siebie r\u00f3\u017cnymi, a posiadaj\u0105cymi niezwyk\u0142\u0105 chemi\u0119. To g\u0142\u0119boko feministyczna opowie\u015b\u0107, daj\u0105ca kobietom si\u0142\u0119 i nadziej\u0119, a przy tym pokazuj\u0105ca niezwyk\u0142\u0105 naiwno\u015b\u0107 z ich strony. Mix gatunkowy, kt\u00f3ry dorzuca do kot\u0142a du\u017co scen po\u015bcigowych nagranych w brawurowy spos\u00f3b i nienachaln\u0105 komedi\u0119, \u017ce nieraz niemal pe\u0142na sama w kinie wybuch\u0142a \u015bmiechem. Kontrowersyjnie uznam, \u017ce Ridley Scott wcze\u015bniej nie zrobi\u0142 tak dobrego filmu, a p\u00f3\u017aniej do tego poziomu si\u0119 nawet nie zbli\u017cy\u0142.<\/p>\n\n\n\n

9\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Sok\u00f3\u0142 malta\u0144ski (1941)<\/strong>
John Huston tworzy film noir, kt\u00f3ry stanie si\u0119 wzorem dla p\u00f3\u017aniejszych opowie\u015bci o detektywach, szczeg\u00f3lnie ze wzgl\u0119du na g\u0142\u00f3wnego bohatera. Wcielaj\u0105cy si\u0119 w niego gwiazdor kina Humphrey Bogart tworzy posta\u0107, kt\u00f3r\u0105 \u0142atwo polubi\u0107, mimo niedoskona\u0142o\u015bci i przesadnej pewno\u015bci siebie. Cho\u0107 trzeba mu odda\u0107, \u017ce jest bardzo dobry w swoim fachu, jednak rozwi\u0105zanie zagadki nie przychodzi \u0142atwo. Sama intryga jest bardzo ciekawie poprowadzona, ca\u0142y czas wodz\u0105c za nos widza, daj\u0105c mu k\u0142amstwa i cedz\u0105c prawd\u0119. Wpl\u0105tany jest w to w\u0105tek mi\u0142osny, kt\u00f3ry mo\u017ce jest banalny, ale w tym uroczy i razem z pi\u0119knymi zdj\u0119ciami daje nam bardzo dobre kino.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Uwolnienie (1972)<\/strong>
Czterech znajomych, zdradliwa rw\u0105ca rzeka i nieprzyja\u017ani miejscowi. Brzmi jak scenariusz na tragedi\u0119, ale te\u017c przygod\u0119 podczas sp\u0142ywu kajakowego. Wychodzi po\u0142\u0105czenie obu z proekologicznym w\u0105tkiem, bo na start dowiadujemy si\u0119, \u017ce miejsce to zniknie z uwagi na planowan\u0105 elektrowni\u0119. A miejsce jest pi\u0119kne, dzika rzeka po\u015brodku lasu wygl\u0105da majestatycznie, a jeszcze lepiej sceny akcji na niej. Gdybym nie zna\u0142 produkcji Wernera Herzoga, nie uwierzy\u0142bym, \u017ce co\u015b takiego nagrano w latach \u201970 ubieg\u0142ego wieku. Cho\u0107 i tak robi\u0142o piorunuj\u0105ce wra\u017cenie, walk\u0119 o przetrwanie z \u017cywio\u0142em, ale nie tylko ogl\u0105da si\u0119 bardzo dobrze, cho\u0107 cz\u0119sto brutalno\u015b\u0107 jest na wysokim poziomie. Natomiast w tle czai si\u0119 kilka ciekawych problem\u00f3w natury moralnej, a sam film okazuje si\u0119 du\u017co g\u0142\u0119bszy, ni\u017c na pocz\u0105tku my\u015bla\u0142em.
P.S. Jon Voight jest absolutnie cudowny.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Sanatorium pod klepsydr\u0105 wed\u0142ug braci Quay (2025)<\/strong>
Pe\u0142na recenzja tutaj:
https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/2025\/04\/11\/sanatorium-pod-klepsydra-wedlug-braci-quay-recenzja\/<\/a><\/p>\n\n\n\n

Absolwent (1967)<\/strong>
Wr\u00f3cili\u015bcie kiedy\u015b do domu i chcieli\u015bcie by\u0107 sami, a tu impreza na Twoj\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, gdzie ka\u017cdy Ci gratuluje? W takiej sytuacji znalaz\u0142 si\u0119 Ben, grany przez Dustina Hoffmana, a wyci\u0105ga go z niej kole\u017canka rodzic\u00f3w, kt\u00f3ra zaczyna z nim gr\u0119, maj\u0105c\u0105 na celu zaci\u0105gni\u0119cie dwudziestolatka do \u0142\u00f3\u017cka. Jednak nie jest to \u201eBabygirl\u201d, tylko opowie\u015b\u0107 o z\u0142amanej przez \u017cycie kobiecie i ch\u0142opaku, kt\u00f3ry nie potrafi znale\u017a\u0107 \u015bcie\u017cki w swoim. Niezwykle prosta opowie\u015b\u0107, czasem zahaczaj\u0105ca o pastisz, a przy tym niezwykle g\u0142\u0119boka i wywo\u0142uj\u0105ca emocje. Dodam do tego, \u017ce Dustin Hoffman jest tutaj absolutnie wybitny, tak jak innowacyjna praca kamery na tamte czasy, \u015bwietna w odbiorze, a na szczycie tego genialna \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa.<\/p>\n\n\n\n

9\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Bez dachu i praw (1985)<\/strong>
Agn\u00e8s Varda potrafi\u0142a zawsze zaskoczy\u0107 czym\u015b nietypowym, tak jak form\u0105 tego fabularyzowanego dokumentu. Na start widzimy martw\u0105 dziewczyn\u0119, kt\u00f3ra zamarz\u0142a w rowie na skraju pola, a potem Varda cofa si\u0119 w czasie, odnajduj\u0105c ludzi, z kt\u00f3rymi sp\u0119dza\u0142a czas w ostatnich dniach \u017cycia. \u017beby odtworzy\u0107 te spotkania \u201eprzy u\u017cyciu aktor\u00f3w\u201d. Histori\u0119 dziewczyny-nomadki, kt\u00f3ra nigdzie nie mo\u017ce nagrza\u0107 miejsca, ani do nikogo si\u0119 przywi\u0105za\u0107, opowiadan\u0105 cz\u0119sto z perspektywy ludzi, kt\u00f3rzy j\u0105 spotkali. To studium empatii na wielu p\u0142aszczyznach, ale i zetkni\u0119\u0107 r\u00f3\u017cnych filozofii \u017cyciowych. Niezwykle naturalna rzecz, kt\u00f3ra wci\u0105ga od pierwszej do ostatniej minuty, a Sandrine Bonnaire w roli dziewczyny jest i\u015bcie porywaj\u0105ca.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Cronos (1993)<\/strong>
Debiut re\u017cyserski Guillermo del Toro okaza\u0142 si\u0119 bardzo mrocznym i brutalnym filmem. Opowiada histori\u0119 dziadka, kt\u00f3ry prowadzi sklep z antykami. Pewnego dnia wchodzi w posiadanie pos\u0105\u017cka anio\u0142ka, kt\u00f3ry ma w sobie dziwny przedmiot. Okazuje si\u0119, \u017ce nie jest jedynym zainteresowanym tym przedmiotem, kt\u00f3ry ma dawa\u0107 w\u0142a\u015bcicielowi nie\u015bmiertelno\u015b\u0107. Film to miks gatunkowy horroru, wchodz\u0105cego w body horror z fantastyk\u0105, jak i kinem familijnym. Wida\u0107, \u017ce Meksykanin szuka\u0142 tu swojego stylu i mimo kilku zarzut\u00f3w, jak przesadzone zwroty akcji, to film ogl\u0105da si\u0119 bardzo dobrze i ma \u015bwietny klimat. Natomiast od roli Rona Perlmana ci\u0119\u017cko oderwa\u0107 oczy.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Viridiana (1961)<\/strong>
Luis Bu\u00f1uel w 1961 roku wygra\u0142 festiwal w Cannes tym filmem. Opowiada w nim z pozoru dwie osobne historie, pierwsza z nich to tytu\u0142owa zakonnica, kt\u00f3ra jedzie na kilka dni do swojego wujka. Ten zachowuje si\u0119 dziwnie, czego kwintesencj\u0105 jest scena, gdy ka\u017ce jej za\u0142o\u017cy\u0107 sukni\u0119 \u015blubn\u0105 swojej zmar\u0142ej \u017cony i odurza j\u0105. Nie b\u0119d\u0119 zdradza\u0142, co dzieje si\u0119 p\u00f3\u017aniej, i przejd\u0119 do drugiej historii, gdzie Viridiana wyst\u0119puje w roli gospodyni. Chc\u0105c nie\u015b\u0107 dobro, przyjmuje pod sw\u00f3j dach biednych, co nie podoba si\u0119 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielowi ich rezydencji. Tutaj zaczynaj\u0105 si\u0119 sprzeczki i pr\u00f3by resocjalizacji. Nadspodziewanie obie te historie \u015bwietnie graj\u0105 ze sob\u0105, a temat\u00f3w, jakie przez nie Meksykanin porusza, jest masa. Sensowno\u015b\u0107 wiary, instytucji ko\u015bcio\u0142a, potrzeby, czasem takiej na si\u0142\u0119, i sensu jej dawania, ko\u0144cz\u0105c na komentarzu r\u00f3\u017cnic spo\u0142ecznych. Przy tym obie po\u0142owy s\u0105 inne, pierwsza bardziej metaforyczna i spokojna, druga spo\u0142ecznie zaanga\u017cowana i z szybszym tempem. Obie ogl\u0105da si\u0119 \u015bwietnie, cho\u0107 te\u017c momentami z przera\u017ceniem, a niekt\u00f3re sceny na d\u0142ugo zostaj\u0105 w pami\u0119ci widza.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Orlando (1992)<\/strong>
Tilda Swinton show, aktorka wciela si\u0119 w posta\u0107 m\u0119\u017cczyzny, arystokraty ni\u017cszego stopnia, kt\u00f3ry przejmuje posiad\u0142o\u015b\u0107 i stara si\u0119 znale\u017a\u0107 swoj\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119 \u017cyciow\u0105. Dodam do tego, \u017ce tytu\u0142owy Orlando jest wiecznie m\u0142ody, a sam film jest podzielony na etapy tematyczne. Jedne to odej\u015bcie jego matki, po czym odziedzicza posiad\u0142o\u015b\u0107, a inny to mi\u0142o\u015b\u0107, gdzie pr\u00f3buje nawi\u0105za\u0107 relacj\u0119 romantyczn\u0105. Ka\u017cdy na sw\u00f3j dziwny spos\u00f3b opowiada o czym\u015b innym i robi to z niezwyk\u0142\u0105 lekko\u015bci\u0105, humorem, a przy tym nie odbieraj\u0105c g\u0142\u0119bi temu zagadnieniu. Film bywa przy tym absurdalny, dodam tylko, \u017ce Tilda nieraz \u0142amie czwart\u0105 \u015bcian\u0119 w spos\u00f3b niezwykle wysublimowany, a przy tym tworzy \u015bwietn\u0105 posta\u0107 przed i po plot twist.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Konw\u00f3j (1978)<\/strong>
Sam Peckinpah stworzy\u0142 swoje najpopularniejsze dzie\u0142o na koniec swojej kariery. To niemal dwugodzinny film o kierowcach ci\u0119\u017car\u00f3wek, cho\u0107 pierwotna wersja monta\u017cowa mia\u0142a ponad dwie\u015bcie minut. Po przedstawieniu jej re\u017cyser zosta\u0142 odsuni\u0119ty od projektu, co troch\u0119 nie dziwi, patrz\u0105c na jego problem z alkoholem. Sam film opowiada histori\u0119 kilku kierowc\u00f3w ci\u0119\u017car\u00f3wek, kt\u00f3rzy po b\u00f3jce w barze zaczynaj\u0105 ucieka\u0107 przed policj\u0105. Wraz z trwaniem filmu tytu\u0142owy konw\u00f3j si\u0119 rozrasta i staje happeningiem polityczno-spo\u0142ecznym. Sam ten przekaz nie jest zbyt g\u0142\u0119boki i najwa\u017cniejsza jest akcja. Same sceny walki ci\u0119\u017car\u00f3wek z policj\u0105 mog\u0105 wci\u0105ga\u0107 i imponowa\u0107 kreatywno\u015bci\u0105 oraz rozmachem, cho\u0107 nie wszystko si\u0119 udaje. W pewnym momencie ca\u0142y film zaczyna dzia\u0142a\u0107 na zasadzie zm\u0119czenia materia\u0142u.<\/p>\n\n\n\n

7\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Okupacja w 26 obrazach (1978)<\/strong>
Opowie\u015b\u0107 o okupacji i wojnie w 26 uj\u0119ciach. Cudownie ukazuj\u0105ca brutalno\u015b\u0107 zbrodni. Film ma w sobie co\u015b bardzo specyficznego, jest mocno zmys\u0142owy, ale i obrzydliwy, bij\u0105cy po twarzy brutalno\u015bci\u0105. Scenariusz zdaje si\u0119 by\u0107 bardzo subtelnym obrazem wojennego \u015bmierdz\u0105cego piek\u0142a, a do tego zachwycaj\u0105 same podj\u0119te tematy, jak r\u00f3wnie\u017c spos\u00f3b przekazu. W tej liczbie jest ukryta ca\u0142a filozofia wojny.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Pat Garrett i Billy Kid (1973)<\/strong>
Klasyczny western Sama Peckinpaha, tylko \u017ce nie, bo to jego ostatni western, a dok\u0142adniej antywestern. Film opowiadaj\u0105cy o dw\u00f3ch przyjacio\u0142ach, kt\u00f3rzy staj\u0105 si\u0119 wrogami, za tym drugim zostaje wystawiony list go\u0144czy, a ten pierwszy zaczyna go \u015bciga\u0107. Z jednej strony mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 tutaj o typowej westernowej pogoni i zabawie w kotka i myszk\u0119, jednak s\u0105 aspekty wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ce ten film. Szczeg\u00f3lnie pokazanie bezsensowno\u015bci brutalno\u015bci i przemocy, kt\u00f3ra jest tutaj bardzo chaotyczna i losowa. Cz\u0119sto wynikaj\u0105ca z nudy czy g\u0142upoty, a tak\u017ce krytykowanie typowych klisz westernowych. Wisienk\u0105 na torcie jest Bob Dylan, kt\u00f3ry gra tutaj w sensie aktorskim i to w uroczo przegi\u0119ty spos\u00f3b, oraz gra jego muzyka, i to w spos\u00f3b bardzo pasuj\u0105cy do filmu.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Delicatessen (1991)<\/strong>
Jean-Pierre Jeunet i Marc Caro przy bardzo niskim bud\u017cecie stworzyli dzie\u0142o, kt\u00f3re zapisa\u0142o si\u0119 na kartach historii kina. Film inny ni\u017c inne, postapokaliptyczna brutalna komedia. Opowiada histori\u0119 klauna, kt\u00f3ry wprowadza si\u0119 do dziwnej kamienicy, szybko zakochuje si\u0119 w s\u0105siadce i zaczyna si\u0119 z ni\u0105 umawia\u0107, gdy wok\u00f3\u0142 dziej\u0105 si\u0119 dziwne rzeczy. Jedna s\u0105siadka ma ci\u0105g\u0142e nieudane pr\u00f3by samob\u00f3jcze, inny s\u0105siad jest rze\u017anikiem i zabija swoich s\u0105siad\u00f3w, a pod tym wszystkim s\u0105 tajemniczy ludzie \u017cyj\u0105cy w kana\u0142ach. Ca\u0142y film to mieszanie si\u0119 tych postaci, narracyjnie jest cz\u0119sto ba\u0142aganem, ma te\u017c bardzo nier\u00f3wne tempo. Jednak dzia\u0142a \u015bwietnie i jako komedia, i jako dziwny, troch\u0119 obrzydliwy horror akcji. Wizualnie, jak i formalnie, przedstawia si\u0119 bardzo ciekawie i wida\u0107, \u017ce jeden ze wsp\u00f3\u0142re\u017cyser\u00f3w zrobi potem kapitalny film pod tym wzgl\u0119dem, czyli \u201eAmeli\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n

7\/10<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zab\u00f3jstwo in\u017cyniera \u010certa (1970)<\/strong>
Czechos\u0142owacka komedia omy\u0142ek, kt\u00f3ra jest krzywym zwierciad\u0142em relacji damsko-m\u0119skich, a w szczeg\u00f3lno\u015bci sztuki podrywania, a w zasadzie to film o jedzeniu du\u017cych ilo\u015bci. Film, w kt\u00f3rym mamy dw\u00f3ch bohater\u00f3w, kobiet\u0119 i m\u0119\u017cczyzn\u0119, kt\u00f3rzy spotykaj\u0105 si\u0119 na posi\u0142kach, kt\u00f3re ona przygotowuje, a tytu\u0142owy in\u017cynier-diabe\u0142 jest wiecznie nienajedzony. Jest to absurdalna komedia, z genialnymi dialogami, mas\u0105 przemy\u015blanego kiczu i absurdu, jak chocia\u017cby podgryzanie n\u00f3g od sto\u0142u podczas oczekiwania na jedzenie. A dw\u00f3jka wcielaj\u0105ca si\u0119 w te role pi\u0119knie si\u0119 w nich si\u0119 przedstawia, graj\u0105c bardzo fizycznie, z czego wynika du\u017co pi\u0119knego humoru slapstickowego.<\/p>\n\n\n\n

8\/10<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zako\u0144czy\u0142a si\u0119 druga edycja Timeless Film Festival Warsaw. Po sukcesie pierwszej edycji oczekiwania by\u0142y du\u017ce, jednak og\u0142oszenie programu troch\u0119 rozczarowa\u0142o fan\u00f3w kina. Wiele film\u00f3w, kt\u00f3re by\u0142y prezentowane na festiwalu, to bardzo popularne dzie\u0142a, kt\u00f3re nieraz wraca\u0142y ju\u017c do kin, nawet w multipleksach, nie m\u00f3wi\u0105c o regularnych transmisjach telewizyjnych i dost\u0119pno\u015bci na VOD. Jednak po\u015br\u00f3d tego […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1459,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[13],"tags":[1404,1406,1403,1288,1405,43,6,19,316,66,15,1401,1407,657,709,5,80,1265,1402,331,1033,58,862,110],"class_list":["post-1458","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-festiwale","tag-absolwent","tag-agnes-varda","tag-bracia-quay","tag-clint-eastwood","tag-dustin-hoffman","tag-festiwal","tag-film","tag-filmy","tag-gdzie-obejrzec","tag-kina","tag-kino","tag-klasyka-kina","tag-luis-bunuel","tag-opinia","tag-opinie","tag-recenzja","tag-recenzje","tag-ridley-scott","tag-thelma-i-louise","tag-tilda-swinton","tag-timeless","tag-vod","tag-warsaw","tag-warszawa"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1458"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1458"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1458\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1460,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1458\/revisions\/1460"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1459"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1458"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1458"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.fanatykkina.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1458"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}