Ti West po swojej trylogii miał krótki romans z serialami i wraca ze swoją interpretacją jednej z najczęściej cytowanej książki w historii.
Motyw z książki jest bardzo popularny, a tutaj mamy dość wierną interpretację, więc przejdźmy etap wstępu fabularnego szybko. Naszego bohatera poznajemy razem ze wspólnikiem, Jakubem Marley’em, z którym prowadzą biuro księgowe. Podstarzali panowie są delikatnie mówiąc, niezbyt mili dla otaczającego ich świata, w tym dla swojego pracownika Boba, na którym regularnie się wyżywają. Po jednej z takich miłych rozmów Jakub idzie podgrzać wodę i upada, jak się okazuje, to były jego ostatnie chwile życia.
Następnego dnia Ebenezer jest sam na pogrzebie, a nawet grabarze żartują z nieboszczyka, że był okropnym człowiekiem. Dni mijają, a tytułowy bohater jest okropny dla ludzi, w szczególności dla Boba. My też poznajemy jego słabą sytuację, jego najmłodszy syn jest chory i grozi mu wczesna śmierć. Dzień przed świętami Ebenezer odrzuca miłe słowa od każdego oraz zaproszenie na kolację od siostrzeńca, a także każe Bobowi przyjść do pracy w święta. Tej samej nocy nawiedzają go duchy. Dalszą część każdy już pewnie zna, pojawiają się trzy duchy świąt, przeszłych, obecnych i przyszłych i prowadzą go przez podróż przez przemianę bohatera.
Jak większość klasycznych opowieści odnosi się do ważnych wartości. Skupia się na empatii, relacjach międzyludzkich, ale i tym, co zostawiamy po sobie w tym właśnie ludzkim kontekście. Jak zostaniemy zapamiętani przez społeczeństwo, w kontrze czy to ważne. Wszystko to opiera się na przemianie tytułowego bohatera, który zaczyna jako jednoznacznie zły bohater, jednak co ważne film pokazuje w obiektywny sposób jego perspektywę. Fakt, że jest teraz jaki jest, nie stało się nagle, a widz nawet może zrozumieć, że jego obecna postawa jest sensowne. No dobrze, może to za dużo powiedziane, ale możemy z nim empatyzować, co jest ironiczne, patrząc, że temu bohaterowi empatii brakuje.
Oczywiście najważniejsza jest sama przemiana i tu może być problem, bo wiemy, do czego historia prowadzi, więc ważna jest droga, a nie cel. I sama droga jest bardzo dobrze przedstawiona, każdy z trzech etapów historii ma grać o określonych emocjach. Od współczucia pop przerażenie i całe spektrum pomiędzy. Jest to za każdym razem rozgrywane bardzo pieczołowicie, można byłoby powiedzieć, że czasem zbyt wprost. Jednak trzeba pamiętać, że to w gruncie rzeczy familijna opowieść. Natomiast samo znęcanie się nad bohaterem przez duchy jest wydaje się, celowym zabiegiem emocjonalnym i ma uwiarygodnić jego przemianę.
Wspominałem, że to kino familijne, lecz to można powiedzieć, bardziej o treści, bo stylistycznie film czerpie dużo z kina grozy. Oczywiście nie jest to film krwawy, czy szokujący, ale wizualnie przypomina Wiktoriańskie horrory i jest niezwykle klimatyczny.
W rolę główną wciela się Johnny Depp, dla którego jest to najlepsza rola od…jakieś kilkunastu lat. Czuć mrok bijący od niego na starcie, ale i sama jego przemiana jest sensowna, a przegięcie jej jest całkiem urocze. Każdy z trzech duchów świat był świetny, choć tutaj to też ogromna zasługa genialnych charakteryzacji i kostiumów. Wisienką na torcie Ian McKellen, który jako jakub Marley umiera na początku, ale póki jest na ekranie, jest czystym złotem. No i jeszcze Rupert Grint, znany z Roli Rona w serii „Harry Potter” jako Bob jest dość poprawny.
„Ebenezer Scrooge. Opowieść wigilijna” to bardzo sprawne kino familijne przebrane w ciuchy kina grozy. Dla jednych to będzie powrót do starej opowieści w nowej (niezwykle klimatycznej) odsłonie, dla innych pierwszy z nią kontakt.
6/10
P.S. Wersja Sknerusa McKwacza na zawsze najlepsza.

