Piotr Domalewski to jeden z najciekawszych polskich twórców ostatnich lat, po sukcesie świetnej „Cichej nocy”, czy zaskakujących zeszłorocznych „Ministrantach” przyszedł czas na biografię w jego wykonaniu.
I tutaj mam niesamowity rozjazd, bo bardzo lubię filmy tego reżysera, uważam „Cicha noc” za jeden z najlepszych Polskich filmów XXI wieku, czy bardzo cenię takiego „Hiacynta”. Z drugiej strony biografie to mój znienawidzony gatunek, choć tutaj mamy społeczno – polityczną, a nie muzyczną co byłoby najgorsze. Opowiada zatem o małżeństwie Kuroniów, działaczy społecznych w za czasów najważniejszych działań Solidarności, czyli tuż przed i w trakcie stanu wojennego. Film zaczynamy, gdy Ci spędzają sielskie chwile w domku poza cywilizacją, które okażą się ostatnimi chwilami spokoju.
Dwójka udaje się do stoczni Gdańskiej w przeddzień protestów tam, żeby służyć radą. Jacek Kuroń forsuje pomysł strajku okupacyjnego bez przemocy, na co zgadza się Wałęsa i oboje starają się do tego przekonać resztę. Jacek za namową zostaje w Gdańsku, co przepłaca potem pobiciem. Gdy następnym razem będzie chciał tam zostać na dłużej, zostanie pod groźbą wepchnięty do pociągu powrotnego do Warszawy. Tam cały czas zajmują się działalnością konspiracyjną, aż na ich mieszkanie milicja dokonuje nalot, bijąc oboje i zabijając ich psa. Gdy Jacek kopie dół, dla zwierzaka dostaje załamania nerwowego i chce wycofać się z życia publicznego, jednak jego żona odciąga go od tego pomysłu. Sami jeszcze nie wiedzą, że to stan wojenny przyniesie im największe problemy dotychczas.
Często wychodzę z założenia, że gorsze biografie są skrótem życia bohatera, a te lepsze skupieniem się na konkretnym okresie czasu. Oczywiście jest to uproszczenie, a od tego zdarzają się wyjątki w obie strony, a przy tym to też trochę wyjęte. Bo film najpierw skupia się na wsparciu małżeństwa w działalności Solidarności i przygotowaniu do protestów w stoczni Gdańskiej. Potem mamy stan wojenny i pojmanie i odsiadkę Jacka, przy jednoczesnym pogarszającym się zdrowiu Grażyny. Czyli trochę przebieżki po najważniejszych wydarzeniach, a potem skupienie się na konkretnym etapie życia. I niestety uważam, że ani jedno ani drugie nie działa.
Pierwsza połowa to typowa biografia polityczna, odhaczamy najważniejsze wydarzenia, zatrzymania, wzloty i upadki. Skuteczne, acz banalne, ogląda się to ciekawie, ale nie angażuje. Druga połowa jest bardziej dramatem o rozdzielonym małżeństwie, o relacji w kontekście choroby i w kontekście więzienia. I w teorii ta połowa ma większy potencjał, a jednocześnie uważam, że jest gorsza. Z uwagi na to, że nie została podbudowana, a w zasadzie bohaterowie nie zostali odpowiednio zbudowani ani ich relacja, gdyż film w pierwszej połowie musiał fabularnie pędzić. Część filmu, która miała działać na emocje, mnie ominęła, bo bohaterowie w moich oczach nie zostali odpowiednio zbudowani.
Oczywiście samą historię znałem, ale film powinien bronić się sam w sobie. I jedyne emocje wywoływał u mnie fakt, że Arkadiusz Jakubik jak zawsze świetnie sprawdzał się w roli. Rola zagrana jednocześnie ciepło i z sercem, ale i pełną nienawiści do systemu i odkładanego żalu, który przeradzał się w bezsilność. To właśnie rola Pana Arkadiusza sprawiała, że miałem jakieś zainteresowanie jego postacią, a nie to jak została przedstawiona w filmie. Magdalena Popławska jako Grażyna odgrywa tutaj role dobrze łamane na poprawnie, niestety w przypadku tak nijak napisanej bohaterki wypada całościowo to po prostu blado. Z obsady zapamiętam jeszcze Jacka Komana, który wcielał się w lekarza pani Grażyny w drugiej połowie filmu i była to udana rola. I Andrzeja Andrzejewskiego jako Lecha Wałęsy, który był memiczny i może nie w każdej scenie wypadał dobrze, ale był jakiś i mocno zapadał w pamięć, co pasuje do sylwetki Wałęsy z dzisiejszej perspektywy.
Niestety „Nasza Rewolucja” to jest film, który zupełnie nie zapada w pamięć. To nijaka biografia, która w drugiej połowie staje się szantażem emocjonalnym, a jedynym jej blaskiem jest Arkadiusz Jakubik. Mam nadzieje, że Pan Domalewski wróci do fikcji, a polskie kino nie będzie nam wpychać dziesiątek biografii rocznie.
4/10