Historia powstania filmu „Rocky” jest jedna z najbardziej inspirujących w historii kina niczym opowieść z samego filmu.

Szczerze powiedziawszym pierwszy raz film „Rocky” obejrzałem… wczoraj. Oczywiście znałem motywy, kultowe sceny, czy historie powstania, jednak całość widziałem pierwszy razem i przyznam, że jest lepszam niż się spodziewałem. Nie mówię, że jest to trudne kino w odbiorze, acz dużo bardziej przyziemne niż się spodziewałem, a zarazem ze sporą głębią. W „Jestem Rocky” obserwujemy historie Sylvestra Stallone, która doprowadziła go do napisania scenariusza i zagrania głównej roli w tym filmie. Zaczynamy od sytuacji, gdy przyszły aktor chodzi na kolejne castingi, kończące się niepowodzeniem, a dla jednego z nich rezygnuje ze swojej pracy. 

Po czym zatrudnia się w kinie, gdzie ogląda masę filmów, wytykając im błędy, ale co ważniejsze poznaje dziewczynę, która potem okaże się jego żoną. To ona podsuwa mu pomysł, że skoro nikt nie daje Ci roli, to napisz scenariusz obsadź siebie w głównej roli. Dwójka przenosi się do Los Angeles i w ciągu kilkunastu miesięcy Stallone pisze wiele średnio udanych scenariuszy, pracując jako odprowadzający samochody w restauracji. Pewnego dnia jeden z jego stałych gości daje mu kontakt na producentów szukających kogoś do bardzo charakterystycznej roli. Okazało się, że nie pasuje do niej, ale wychodząc, podrzuca im swój scenariusz, do przeczytania, który ukazuje jego potencjał.

Producenci obiecują, że przeczytają jego następny scenariusz, jeżeli będzie on unikalny. Nasz protagonista jednak nie ma już pomysłów, aż pewnego wieczoru wpada do baru podczas nietypowej walki bokserskiej, gdzie Muhammad Ali potrzebuje piętnastu rund, żeby pokonać rywala, któremu nikt nie dawał szans. To inspiruje go do napisania opowieści o boksie w dwie noce, która zostaje bardzo dobrze przyjęta przez producentów. W przeciwieństwie do pomysłu, żeby to on grał w głównej roli.

Od wtedy zaczynają się negocjacje w celu odkupienia scenariusza, a potem sama produkcja filmu. Zdradzam tutaj dużo z historii, bo sam film powstał z Stallonem w roli głównej, więc wiadomo, dokąd to zmierza. Co nie przeszkadza w czerpaniu przyjemności z odkrywania historii. Mimo że sam większość motywów znałem, to samo poprowadzenie historii było ciekawe. I pewnie jestem tutaj nieobiektywny, kocham filmy o filmach, od bardziej dosłownych jak „Disaster Artist” po takie „Osiem i Pół”, acz trzeba oddać, że film bardzo dobrze prowadzi widza przez historie, gdzie znamy zakończenia. Gdzie po drodze potrafi nas zaskoczyć i wywołać w nas niepewność.

Jednak co chyba ważniejsze świetnie buduje postacie, znaczy bohaterów tej opowieści, często wykorzystując do tego oryginalnego „Rocky’ego”, budując podobieństwa, między postaciami. Rocky to jest odbicie Stallone’a, a jednocześnie niezależna postać, z której czerpie on jako człowiek. Można powiedzieć, że Rocky motywuje go tak, jak On motywuje swoje otoczenie. Bohater filmu sprzed pięćdziesięciu lat jest tutaj jakąś figurą niezłomności, jaką podczas jego produkcji był Sylwestre. Ta alegoria świetnie tutaj gra, a w filmie mamy takich więcej. I pozostając w temat postaci, nawet jeżeli drugi plan jest mniej subtelny i szef studia czy ojciec Stallone są przerysowani, to pasuje to do czasu i opowieści.

W filmie często powtarzane jest, że „Rocky” to nie film o boksie, tylko o człowieku, który znalazł się określonej sytuacji i boksuje. Tak samo film „Jestem Rocky” nie jest o kręceniu filmów, jest o ludziach, którzy to robią, tych, którzy widzą w tym tylko zysk, ale i tych, którzy się poświęcają dla dzieła. Czy to zastawiając swój majątek, czy wystawiając ciało na ciężkie próby. Jednocześnie ukazujący, że produkcja filmu to czasem przypadek, a czasem szczęście, że na planie wydarzy się coś przełomowego, czego nie da się zapisać w scenariuszu. „Jestem Rocky” to opowieść o trudach dążenia do marzeń, ale też, że wiara w nie może sprawić, że niemożliwe stanie się możliwe. 

Brzmi ckliwie? Jak najbardziej, a oglądając to w kinie, nie czułem tego ani przez sekundęza to czułem pełne spektrum emocji, które dostarcza ten film. Crowdpleaser? Jeszcze jak, ale świadomy tego i umiejący korzystać  z tego tak, żeby dać widzowi rozrywkę z oglądania, nie ogłupiając go, a przy tym dać pełną serca opowieść o motywacji i dążeniu do marzeń. Niczym ten film sprzed pięćdziesięciu lat.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *