Po hicie sprzed trzech lat Takashi Yamazaki wraca z Godzillą.
Część „Minus Zero” odniosła zaskakujący sukces komercyjny, a może jeszcze bardziej szokujący krytyczny. Film został bardzo ciepło przyjęty i nie dziwi jego kontynuacja i to całkiem bezpośrednia. Opowieść zaczyna się w momencie pojawienia się Ghidora, ogromnego potwora, który terroryzuje Japonię. Gdy bohaterowie filmu po heroicznej scenie walki pokonują potwora, ten nie umiera, tylko ewoluuje do formy trzygłowej, którą może pokonać tylko inny potwór… tytułowa Godzilla. Naukowcy chcą doprowadzić do walki tych dwóch stworzeń, a potem samemu dobić rannego po walce zwycięzcę.
Oczywiście bardzo upraszczam fabułę i, mimo że rzucę tutaj klasykiem, że nikt dla fabuły nie ogląda filmów o Godzilli, to historia poprowadzona jest tutaj w angażujący sposób. Można powiedzieć, że mamy dwie grupki bohaterów. Profesora Murakamiego, który stoi na czele grupy mającej pokonać bestie i Noriko, która jako jedyna niegdyś przeżyła atak bestii. Po czym po części dostaje od niej jej zdolności, które będzie mogła wykorzystać do pomocy w walce z nią. Tak jak można się domyśleć, historie dwóch grup w pewnym momencie się złączą, a oboje głównych bohaterów dostanie retrospektywy ukazujące ich przeszłość i motywacje.
Jest to swojego rodzaju ukazanie różnych perspektyw czasu, profesor walczy, żeby odpokutować za błędy z przeszłości, gdzie przez niego dziesiątki ludzi zginęło, a przynajmniej on sam tak to przedstawia. Natomiast Noriko wyruszając, zostawia swoją córkę, żeby nijako walczyć o przyszłość dla niej. W tym wszystkim mamy też wątek pilota z poprzedniej części i sam wątek pilotów nieco wykracza poza grupę profesora. I sam w sobie jest ciekawy, co też pokazuje, że film potrafi budować bohaterów w drugim planie i opowiadać ich historie, nie umniejszając głównemu wątkowi.
No dobrze, nie rozpisujmy się o fabule, bo o walkę tutaj chodzi. Trzeba przyznać, że mieli tutaj rozmach, od pierwszego starcia to widać i sceny ze wspomnianymi pilotami, których starcia ogląda się chyba najciekawiej w całym filmie. Widać tutaj duży detale, dopracowanie efektów, ale też kreatywność, bo starcia po prostu ogląda się z zaciekawieniem. Gorzej jest pod względem operatorski, a może powinien napisać przeciętnie, co trochę odstaje od reszty elementów.
Jednak to inny element w filmie przeszkadzał mi najbardziej, patetyzm. I w tym elemencie widzę największą różnicę między tą, a poprzednią częścią. Tamta miała w sobie więcej luzu, tak oczywiście była to Godzilla i sama walka z nią jest jakimś rodzajem patetyzmu w Japonii, acz było to bardziej samoświadome. I tak film porusza dużo cięższe tematy, traumę wojny, Hiroszimę, czy odbudowującą się Japonię po wojnie i to są ciekawe poważne tła w tym filmie. Jednak końcówka filmu, gdzie zostawione dziecko kilka razy płacze, a każda kluczowa scena jest na zwolnionym tempie (zarówno batalistyczna, jak i dramatyczne) to kolokwialnie mówiąc przegięcie.
I jest to dla mnie ta rysa, przez którą uważam, że „Minus One” był lepszym filmem, acz nie odmawiam, że na tym nie można bawić się dobrze. Sam w kinie spędziłem przyjemnie, a jak przymknie się oczy na niektóre kwestie, to film może dostarczyć dużo radości. Jednocześnie będąc ciekawą perspektywą na powojenną Japonię.
6/10